இறைவனையே "அம்மா" என்று அழைக்க வைத்த அந்த மர்மமான அடியார் யார்?

 உலகப் படைப்புகள் அனைத்திற்கும் ஆதி அந்தமாக விளங்குபவர் சிவபெருமான். அவரை நாம் 'அப்பா' என்றும், 'அண்ணல்' என்றும், 'ஆதிப்பரம் பொருள்' என்றும் போற்றுகிறோம். ஆனால், எதற்கும் அஞ்சாத அந்தச் சுடுகாட்டு நாயகன், ஒரு அடியாரைக் கண்டவுடன் மிகுந்த மரியாதையுடன் "அம்மையே!" (அம்மா) என்று அழைத்தார் என்றால், அந்த அடியாரின் பக்தி எவ்வளவு வலிமையானதாக இருந்திருக்கும்?

யார் அந்தப் பெண்மணி? ஏன் இறைவன் அவரைத் தாய் என்று அழைத்தார்? இதோ அந்த நெகிழ்ச்சியான வரலாறு.

அழகைத் துறந்த அதிசயப் பெண்

அவர் ஒரு சாதாரணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். பேரழகியாகத் திகழ்ந்தவர். இல்லற வாழ்வில் எவ்விதக் குறையுமின்றி வாழ்ந்து வந்தார். ஒருமுறை அவரது கணவர் கொடுத்தனுப்பிய இரண்டு மாங்கனிகளில் ஒன்றை, பசியோடு வந்த ஒரு சிவனடியாருக்கு அன்புடன் அளித்தார். பின்னர் கணவர் வந்தபோது, குறைந்திருந்த ஒரு கனியை ஈடுகட்ட இறைவனை வேண்டினார். என்ன ஆச்சரியம்! அவரது கையில் ஆகாயத்திலிருந்து ஒரு மாங்கனி வந்து விழுந்தது.

அந்தக் கனியின் சுவை தேவாமிர்தமாக இருந்ததைக் கண்ட கணவன், இது தெய்விகச் செயல் என்பதை உணர்ந்தான். "இவள் ஒரு சாதாரணப் பெண் அல்ல, தெய்வப் பிறவி" என்று அஞ்சி அவளைப் பிரிந்தான். தனது அழகிய தோற்றமே கணவனைப் பிரிக்கக் காரணமாக இருந்ததால், "இறைவா! எனக்கு இந்த அழகிய உடல் வேண்டாம், உனது பூத கணங்களில் ஒன்றாக நான் மாற வேண்டும், பேய் உருவத்தைத் தாங்கி உன்னைத் துதிக்க அருள் செய்" என்று வேண்டி, தனது அழகைத் தானாகவே துறந்தவர் அவர்.

கைலாயத்தில் நிகழ்ந்த நெகிழ்ச்சியான காட்சி

தனது பேய் உருவத்துடன் இறைவனைத் தரிசிக்க கைலாய மலைக்குச் சென்றார். இறைவன் வாழும் அந்தப் புனிதமான மலையைக் காலால் மிதிப்பது பாவம் என்று கருதிய அவர், தனது தலையாலேயே நடந்து மலையேறினார். இந்த விசித்திரமான பக்தியைக் கண்ட பார்வதி தேவி வியப்படைந்து, "யார் இந்தப் பெண்மணி? தலையால் நடந்து வருகிறாரே!" என்று ஈசனிடம் கேட்டார்.

அதற்கு அந்தச் சடைமுடி நாயகன், புன்முறுவலுடன் "வருகின்ற இவள் நம்மைப் பேணும் அம்மை காண்" என்று பதிலளித்தார். அதுமட்டுமல்லாமல், அந்த அடியார் அருகில் வந்தவுடன் மிக உருக்கமாக "அம்மையே!" என்று அழைத்தார். அகிலத்தையே காக்கும் ஈசன், அந்தப் பெண்மணியைத் தனது தாயாக ஏற்றுக்கொண்ட தருணம் அது.

"பாம்பு கடித்துவிடப் போகிறது!" - ஒரு தாயின் பதைபதைப்பு

இறைவன் அந்த அடியாரிடம் என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டார். "எப்போதும் உன் திருவடி நிழலில் உனது நடனத்தைக் கண்டு பாடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்" என்று வேண்டினார் அவர். அதன்படி திருவாலங்காட்டில் இறைவன் ஆடும் ஊர்த்துவ தாண்டவத்தைக் காணும் பாக்கியம் அவருக்குக் கிடைத்தது.

அங்கே இறைவன் ஆவேசமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தார். அவரது சடைமுடிகள் திசையெங்கும் சிதறின, கழுத்திலும் தோளிலும் இருந்த பாம்புகள் ஆக்ரோஷமாகச் சீறிக்கொண்டிருந்தன. இதைக் கண்ட அந்த அடியார், ஒரு பக்தையாகப் பார்க்காமல் ஒரு தாயாக மாறிப்போனார்.

"ஐயகோ! என் இறைவன் இப்படி ஆவேசமாக ஆடுகிறாரே! அவரது அசைவில் அந்தப் பாம்புகள் கோபமடைந்து அவரைக் கடித்துவிடப் போகிறதே!" என்று தாயுள்ளத்தோடு பதறினார். "இறைவா! உங்கள் மேனியில் இருக்கும் பாம்புகள் கடித்துவிடப் போகிறது, அதைச் சற்று கழற்றி விடுங்கள்" என்று தனது பாடல்கள் வழியாக வேண்டினார். படைத்தவனுக்கே பாதுகாப்புத் தேடிய அந்தப் பேரன்பு, பக்தியின் உச்சம் அல்லவா?

யார் அந்த அடியார்?

இறைவனையே தனது பாடல்களால் கட்டிப்போட்டு, 63 நாயன்மார்களில் ஒருவராகத் திகழும் அந்த அடியார் வேறு யாருமல்ல; அவர்தான் "காரைக்கால் அம்மையார்".

அவரது இயற்பெயர் புனிதவதி. பெண்களில் நாயன்மார் வரிசையில் இடம்பெற்ற முதல் அடியார் இவரே. இன்றும் காரைக்காலில் 'மாங்கனித் திருவிழா' என்ற பெயரில் இவரது பக்தி வைபவம் கொண்டாடப்படுகிறது. 63 நாயன்மார்களில் அமர்ந்த கோலத்தில் இருக்கும் ஒரே அடியாரும் இவரே.

முடிவுரை: கடவுளைத் தூரத்தில் வைத்து வணங்குவது பக்தி. ஆனால், அவரையே தன் குழந்தையாகக் கருதி அன்பு செய்வது ஞானம். காரைக்கால் அம்மையாரின் வாழ்க்கை நமக்கு உணர்த்துவது ஒன்றே ஒன்றுதான்: "தூய அன்பிற்கு இறைவனே கட்டுப்படுவான்; அங்கே அவனும் ஒரு குழந்தையாகிவிடுவான்."